علت و روش درمان پینه سینه در بوقلمون

علت و روش درمان پینه سینه در بوقلمون

علت و روش درمان پینه سینه در بوقلمون

صنعت بوقلمون یکی از مهم ترین بخش های پرورش طیور است، بنابراین شناخت تک یاخته هایی که می توانند این صنعت را تحت تاثیر قرار دهند ضروری است.

صنعت ترکیه یکی از مهم ترین صنعت های پرورش طیور در سراسر جهان است. بنابراین شناخت بیماری های عفونی که می تواند این نوع تولید طیور را تحت تاثیر قرار دهد از اهمیت بالایی برخوردار است. از مهم ترین پاتوژن ها می توان به تک یاخته ها اشاره کرد.

تک یاخته ها موجودات زنده تک سلولی پادشاهی پروتیست ها هستند که در محیط های مرطوب یا آبی زندگی می کنند. برخی از آنها انگل جانوران مهره دار مانند بوقلمون هستند و به همین دلیل در آنها بیماری ایجاد می کنند.

نام «پرتو-زوآ» به معنای واقعی کلمه به معنای «اولین حیوانات» است و اولین سیستم‌های طبقه‌بندی تک یاخته‌ها را به‌عنوان اعضای پایه قلمرو حیوانات دسته‌بندی می‌کنند. تک یاخته ها اخیراً همراه با چندین گروه از جلبک ها و قارچ ها در پادشاهی Protista طبقه بندی شده اند. تک یاخته های متعددی وجود دارند که بوقلمون ها را تحت تاثیر قرار می دهند، اما برخی از بیماری های اصلی تک یاخته در بوقلمون ها به دلیل عواقب ناشی از پرورش این گونه اهمیت ویژه ای دارند.

تک یاخته ها ارگانیسم های یوکاریوتی هستند که به عنوان سلول های مستقل از نظر ساختاری و عملکردی (از جمله آن گونه های گروهی) وجود دارند. هیچ کدام سازمان جسمی چند سلولی مشخصه متازوئن ها را پذیرفته اند. در عوض، تک یاخته‌ها ویژگی‌های درون سلولی نسبتاً پیچیده‌ای مانند غشاها و اندامک‌ها ایجاد کرده‌اند که به آن‌ها اجازه می‌دهد در محیط خود زنده بمانند. بیشتر تک یاخته ها موجودات میکروسکوپی هستند و یوکاریوت های تک سلولی فعالیت های حیاتی مشابه یوکاریوت های متازوئن بالاتر را نشان می دهند: آنها برای زنده ماندن، تغذیه و تولید مثل حرکت می کنند.

بیماری های تک یاخته ای مکرر در بوقلمون ها
هیستومونیازیس
هیستومونیازیس به دلیل علائم خارجی معمولی که ایجاد می کند به عنوان بیماری جوش سر سیاه نیز شناخته می شود. عامل ایجاد کننده آن تک یاخته تاژک دار Histomonas meleagrides است. این انگل از یک میزبان واسط استفاده می کند که تخم های نماتد Heterakis است.

بوقلمون ها در سنین ۳ تا ۱۲ هفتگی بیشتر مستعد ابتلا هستند. علائم این بیماری بین ۷ تا ۱۲ روز پس از عفونت ظاهر می شود و شامل افسردگی، بی اشتهایی، پلی دیپسی، اختلال در رشد، کمبود پر و اسهال بدبو و گوگردی است. از نظر تشریحی، با تیفوهپاتیت کازئونکروز و رنگ سیانوتیک یا آبی مایل به سیاه در ناحیه سر مشخص می شود.

تمایل به تظاهرات حاد در بوقلمون های جوان وجود دارد، با مرگ و میر بسیار بالا، تا ۹۰٪ از حیوانات، با عوارض نزدیک به ۱۰۰٪. در شکل مزمن، که بوقلمون‌های مسن‌تر را تحت تاثیر قرار می‌دهد، انتریت مزمن رخ می‌دهد، یبوست و اسهال متناوب، حیوانات را به ناقلین مزمن، با تلفات و تلفات بالا تبدیل می‌کند.

هگزامیتازیس
هگزامیتیازیس یک بیماری تک یاخته ای است که توسط Hexamita meleagrides ایجاد می شود و با آنتریت کاتارال مشخص می شود. این به طور عمده در سه ماه زندگی ظاهر می شود، به طوری که مرگ و میر به ویژه بین هفته اول و نهم زندگی بالا است. علائم آن غیراختصاصی است، یافتن حیوانات با پرهای تغییر یافته، بدتر شدن نرخ تبدیل و افزایش وزن، و ارائه اسهال آبکی یا کف آلود فراوان.

با توجه به ضایعات، انتریت کاتارال در سه قسمت روده کوچک با گشاد شدن دیواره روده با محتوای آبی فراوان مشاهده می شود و انگل ها به سلول های اپیتلیال کریپت های Lieberkühn چسبیده اند.

تریکومونیازیس
تریکومونیازیس انگل دیگری است که توسط تک یاخته تاژکدار ایجاد می شود. در این مورد عامل Trichomonas gallinae است. اگرچه بوقلمون ها بیشترین گونه آسیب دیده نیستند، اما مستعد ابتلا به این بیماری هستند، به ویژه در طیور خطرناک است.

ظاهر بیماری با پرندگان بی اشتها، بی تفاوت، با محتوای خزنده آغاز می شود. عمدتاً دستگاه گوارش فوقانی را تحت تأثیر قرار می دهد و توده های کازئوزی در سراسر مخاط پخش می شوند. این ضایعات به صورت ضایعات زرد رنگ در حفره دهان شروع می شود که گسترش می یابد و آن توده های رشد کازئوزی را از طریق کام، مری و بقیه دستگاه گوارش قدامی تشکیل می دهد.

اگرچه این بیماری زیاد شایع نیست، اما گاهی اوقات می تواند به آخرین قسمت دستگاه گوارش برسد و باعث ایجاد انتریت همراه با اسهال زرد رنگ و هپاتیت با ضایعات دانه ای با محتوای کازوز شود.

کوکلوزومیازیس
گونه های مختلفی از جنس Cochlosoma شرح داده شده است، اما گونه ای که به نظر می رسد بیشتر است Cochlosoma anatis است. روده را تحت تأثیر قرار می دهد و باعث آتروفی و ​​آنتریت کاتارال می شود. در طیور می تواند باعث مرگ و میر بالا شود، اما شایع ترین مشکل در بزرگسالان است که اکثر موارد آلودگی تحت بالینی با کاهش قابل توجه پارامترهای تولید است.

آمیبیازیس
آمیبیازیس یک فرآیند اسهال خونی است که عمدتاً بوقلمون ها را در هفته های اول زندگی درگیر می کند. بیشترین تظاهرات بین ماه های آگوست تا سپتامبر رخ می دهد. مشاهده میکروسکوپی مخاط و محتویات روده امکان مشاهده کیست هایی با ۲ یا ۳ هسته را فراهم می کند و این روش برای تشخیص کافی مهم است زیرا گاهی اوقات این پارازیتوز می تواند همراه با میکروارگانیسم های ثانویه مانند E. coli رخ دهد.

کوکسیدیوز
کوکسیدیوز یک بیماری تک یاخته ای است که توسط میکروارگانیسم های Phylum Apicomplexa و به طور خاص از خانواده Eimeriidae ایجاد می شود. در ترکیه، گونه هایی مانند Eimeria meleagrimitis، E. meleagridis، E. dispersa یا E. gallopavonis، در میان سایرین، به عنوان عوامل اتیولوژیک توصیف شده اند. این بیماری پس از بلع اووسیست‌های اسپوردار ایجاد می‌شود که منجر به یک فرآیند بالینی یا تحت بالینی می‌شود که شایع‌ترین ویژگی آن معمولاً افسردگی عمومی، کاهش مصرف خوراک، پرهای پرز، اسهال است که می‌تواند از آبکی تا خونی و بدتر شدن پارامترهای تولیدی باشد.

شدت این بیماری به عوامل مختلفی مانند سن، وضعیت ایمنی، شرایط بهداشتی پرندگان، تعداد اووسیست ها یا گونه های Eimeria درگیر بستگی دارد.

ضایعات و علائم بالینی اغلب کمتر از جوجه ها مشهود است. گاهی اوقات این ضایعات به سرعت برطرف می شوند و بنابراین در کالبدگشایی قابل تشخیص نیستند. این بیماری در جوجه های بوقلمون جوان بین ۶ تا ۸ هفتگی مشهودتر است زیرا اعتقاد بر این است که قرار گرفتن در معرض در سنین پایین باعث ایجاد مقاومت می شود. نرخ مرگ و میر در پرندگان جوان بالا است و میزان مرگ و میر بسته به گونه Eimeria، وقوع عفونت های همزمان، سن و سایر عوامل بسیار متفاوت است.

کمبود درمان و اهمیت شیوه های خوب مدیریت مزرعه
بیماری های اصلی تک یاخته ای که در بالا ذکر شد در بوقلمون ها علائم و سیر متفاوتی دارند. آنها در پارامترهای تولیدی و بنابراین در اقتصاد مزارع تأثیر بسیار منفی دارند. درمان آن به یک عمل بسیار پیچیده تبدیل می شود، زیرا مواد شیمی درمانی برای بسیاری از این بیماری ها یا توسط قانون ممنوع است یا برای پرندگان سمی است. بر این اساس، طیف درمان ها واقعا کم است.

اقدامات مدیریتی خوب که شامل برنامه‌های کرم‌زدایی، برای از بین بردن ناقل‌های برخی از انگل‌های توصیف‌شده، اقدامات ایمنی زیستی کافی و درمان‌های مبتنی بر مواد مغذی (مولکول‌های فعال زیستی از عصاره‌های گیاهی است که فیزیولوژی حیوان را برای محدود کردن آلودگی بهبود می‌بخشد). این‌ها روش‌هایی هستند که می‌توان آنها را مؤثرتر دانست و تضمین‌های بیشتری را در مواجهه با قوانین اخیر، که به طور فزاینده‌ای محدودکننده در مورد استفاده از داروهای شیمی‌درمانی است، ارائه می‌دهد.

0
دیدگاه‌های نوشته

*
*

1 × چهار =